سالهاست که شام شهادت مولای ما ابامحمد حسن بن علی العسکری (ع)رخت عزا از تن برون می کنیم و لبهایمان به خنده می شکفد که آغاز ولایت و امامت امام عصر (عج) شده و باید شادی کردوتبریک گفت و تهنیت.
کاری که به مذاق برخی از اهل منطق خوش نمی آید و شبهه و اشکال میکنند که چگونه میتوان در شام غریبان پدر امام عصر(عج) رخت شادی پوشید و درحالی که حضرت عزادار است به ایشان تبریک گفت؟
پاسخ قدری توضیح می طلبد.
250 سال تلاش و مجاهدت خستگی ناپذیر و رنج و مشقت های فراوان 13 معصوم ،مظلومیت ها و غربت ها،زندان ها و شهادت ها بر این خاندان نورانی گذشته است تا امانتی بزرگ از سوی خداوند متعال به ذخیره او بقیه الله(عج) برسد. چشمان تمام عالم به این مقطع از زمان دوخته شده است. امامان نهم تا یازدهم در یک فرایند بسیار پیچیده اطلاعاتی تمامی همت خود را صرف کردند تا زمینه جهت تولد آخرین حجت خدا روی زمین آماده شود و شیعیان زمینه پذیرش امام غایب را داشته باشند و دشمنان هم از تولد او بویی نبرند.در میان این بزرگواران بیشترین سختی و اضطراب را حضرت امام حسن عسکری(ع) متحمل شدند. ایشان مسئولیتی بسیار بزرگ را به دوش می کشیدند و وظیفه حفاظت و صیانت همه جانبه از مهدی موعود را بر دوش می کشیدند تا از یک طرف جان شریفشان را از خطر دشمنان خدا حفظ کنند و از طرف دیگر با رعایت تمامی اصول امنیتی به شیعیان بفهماند که امام دوازدهم(عج) متولد شده و پس از او زمامدار شیعیان خواهد بود. داستان تولد شگفت انگیز حضرت حجت(عج) را همه شنیده ایم. تنها شاهد تولد ایشان عمه مکرمه شان هستند. هیچکدام از اعضای خانواده امام از این تولد مبارک خبر نداشتند.پس از تولد به فراخود موقعیت های گوناگون و با احتیاط کامل حضرت عسکری (ع) امام عصر را با بزرگان موثق شیعه کسانی که حافظ سر اهل بیت بودند نشان دادند تا دلهای شیعیان راستین را به راه راست بعد از خود رهنمون سازند. وصیت حضرت امام حسن عسکری نیز به صورتی تنظیم شده که انگار فرزندی ندارند. لذا علمای اهل سنت با استفاده از این اسناد اعلام میکنند که امام عسکری(ع) فرزندی نداشته اند.
بار ها ماموران خلیفه به طور ناگهانی به خانه حضرت حمله میکردند و تمامی خانه را زیرو رو می کردند تا اگر تولدی صورت گرفته آگاهی یابند. درآن شرایط بسیار سخت با مدیریت حضرت امام حسن عسکری(ع) جان شریف فرزندشان به اذن خداوند از خطر حفظ شد. اما به دلیل شرایطی که گفته شد پس از شهادت حضرت اختلاف شدیدی در بین شیعیان افتاد. عده ای جعفر کذاب را امام بعد می دانستند و عده ای امام یازدهم را امام آخر. فرقه های متعددی در شیعه بوجود آمد. اما به همت اقدامات امام یازدهم و کمک حافظان سر اهل بیت، شیعیان راستین با علم به حضور ایشان به کسوت شریف شیعه اثنی عشری نائل شدند. تشرف به این کسوت شریف آنقدر دارای ارج و قرب والایی است که هرکس بدین افتخار نائل آید سرتاپا شادی و وجد شده و خداوند متعال را به خاطر همچین لطف بزرگی شاکر خواهد بود.
برخی از علما نهم ربیع الاول را غدیر ثانی نامیده اند بدین معنی که پس ازبیعت با امیر مومنان در روزغدیر، شیعیان با بیعت با امام دوازدهم در روز نهم ربیع الاول اطاعت محض و تمام و کمال خود را از شجره طیبه امامت و ولایت از امام اول تا امام خاتم اعلام می کند و خط بطلان بر تمامی فرق دیگر می کشد. افتخار بیعت با امام عصر(عج) وشناخت و معرفت نسبت به امام حی و حاضر آنقدر شعف انگیز است که دلهای شیعیانش را به وجد می آورد. لذا در این عید بزرگ نه تنها شیعیان بلکه همه انبیاء و اوصیاء و ملائک الهی شادند و برای سلامتی امام عصر(عج) دعا کرده و عرش را چراغانی می کنند.
ما نیزدر این عید بزرگ به شکرانه این موهبت الهی جشن میگیریم و از خداوند متعال فرج آن حضرت را خواهانیم.
قبل از هرچیز و هر قضاوتی و هربرچسبی باید صریحا اعتراف کنم که مجلس در راس امور است . این جمله گهر بار و پرمایه خیلی فراتر از این است که بتوان از آن برداشت قدرت مابانه کرد و با چماق بر سر دو قوه دیگر کوبید که مجلس بالاسری شماست و هرچه ما میگوئیم و میکنیم درست و هرچه تو میگویی و میکنی بد است.
حضرت امام با اندیشه بلند و فرهیخته خویش مجلس را در راس امور نشانده اند چون مجلس نماینده ملت است و ملت ایران ملتی فرهیخته و فرهنگی است.از الزامات فرهنگ ایرانی اسلامی ادب است. پس مجلس در ادب هم باید در راس باشد. الحمدلله مجلس ما نسبت به مجالسی که هراز گاهی مایه خنده میشوند و از بخش های مختلف خبری از سرو کول هم بالا میروند و لیوان به سرو کله هم پرتاب میکنند بسیار بهتر است. اما خب به عنوان یک مجلس که نمایندگی از یک ملت بزرگ و فهیم را دارد باید کمی مشق ادب کند.
ادب نسبت به جایگاه محترم ریاست جمهوری
دقت فرمائید مینویسم جایگاه ریاست جمهوری یعنی فارغ از نام شخصی که بر کرسی این جایگاه تکیه زده . چون متاسفانه برخی حب و بغض شخصی دارند و ایمانشان را به این حب و بغض فروخته اند.
نمایندگان محترم و شریف ملت توجه دارند که اگر ایشان نماینده عده ای از مردم محترم کشور هستند که البته میزان کسانی که به این حضرات وکالت داده اند متفاوت است یک نفر وکیل ده هزارنفر است یک نفر وکیل صد هزار نفر است. خب تفاوتی هم نمی کند همه نماینده ملت هستند جتی اگر وکیل یک نفر باشند. اما آیا ریاست محترم جمهوری نماینده این ملت شریف نیست؟ آیا تنها مجلس نگران معیشت مردم است و دولت نیست؟ چرا برخی از شما عزیزان در نطق های پیش از دستور آنچنان آتشین و فارغ از ادب به ساحت جایگاه محترم ریاست محترم جمهوری می تازید بدون این که ذره ای از خداوند متعال بترسید؟
آیا نمیتوان با ادب و نزاکت به نقد دولت پرداخت؟ چطور است که نمایندگان محترم هرگونه که صلاح بدانند افسار زبان رها کرده و بر تریبون مجلس پیش 70 میلیون چشم، هرچه میتوانند به دولت و رئیس آن توهین میکنند و اگر از دولت کسی گوشه و کنایه ای زد آقایان فریادمی زنند که آقای لاریجانی از حیثیت مجلس دفاع کنید ای داد ای بیداد!
پس چه کسی از حیثیت دولت دفاع کند؟ آیا دفاع از حیثیت دولت وظیفه رئیس دولت نیست؟ آیا شرط گذاشتن برای حضور رئیس جمهور در مجلس خارج از نزاکت و ادب نیست؟ نماینده عزیزی که با تبختر فریاد میکشی که اگر رئیس جمهور هنگام صحبت ما ننشیند پس نباید بیاید! این صحبت گرانمایه را از اوج دلسوزی برای نظام و انقلاب میزنی و یا کمی احساس میکنی قدرتت را باید به رخ بکشی؟
کدام کشور دنیا با رئیس جمهور خود اینچنین می کند که شما می کنید؟ جایگاه ریاست جمهوری را به چه جراتی خدشه دار می کنید؟چگونه فردای قیامت پاسخ گو خواهید بود؟
شاید برخی بگویند خب از ان طرف هم کسانی هستند که جایگاه مجلس را نشانه گرفته اند . بله صحیح است. درست می فرمائید هرکس جایگاه دولت،مجلس و قوه قضائیه را محترم نشمارد و به انها توهین کند قطعا خائن به خون شهداست.
رئیس جمهور از مجلس وقت خواسته که برای ادای توضحیاتی جهت ایجاد فضای همدلی و تعامل به مجلس بیاید شما شرط و شروط تعیین می کنید؟ خب شما هم درخواست ملاقات بدهید که جناب ریاست محترم جمهور عده ای از نمایندگان به لیست پیوست قصد ملاقات و بیان دیدگاههایشان رادارند.
انصاف آقایان انصاف!
زمانی که وزیر بهداشت عزل می شود آقایان فریاد میزنند که دراین دوسه ماه مانده چرا وزیر باید عوض شود در مقابل وقتی به حضورشان عرض میکنی سوال از رئیس جمهور در این مدت کم باقی مانده از دولت... سریع حرفت را قطع کرده و میگویند ما باید وظیفه مان را انجام دهیم حتی اگر یک روز باقی مانده باشد!
چطور شما از حقوق و اختیارات خود به شدت دفاع می کنید اما اگر دولت از حقوق و اختیارات خود حرف زد داد و فریادتان به آسمان بلند می شود؟
رئیس جمهور باید بترسد که یک مدیر خود را عوض کند؟ تا قبل از عزل یک مدیر سیل سوالات و انتقادات و هجمه ها به سمت آن مدیر نشانه می رود و به محض این که عزل شد ناگهان به بهترین مدیر تاریخ انقلاب مبدل شده و مقام عزل کننده (ریاست محترم جمهوری)در قالب یک جفا کننده بزرگ و مدیر عزل شده یک مظلوم بی کس و تنها از نگاه شریفتان به جامعه عرضه می گردد.برای این رفتارهای دوگانه پاسخی حداقل پیش وجدانتان دارید؟
دشمنان داخلی با خود می پندارند الان که اوضاع اقتصادی کمی به هم ریخته است مردم از دولت عصبانی هستند پس ما هم آش را شور کنیم تا ملت دیگر حماسه ای چون سوم تیر نیافریند! و شما هم ناآگاهانه در این مسیر شوم نقش آفرینی می کنید عزیران مراقب باشید.
بیائید همه با هم برادر باشیم ایمانمان را به حب و بغض های شخصی نفروشیم و نکته مهم تر این که اگر قادر به تشخیص تکلیف نیستیم از یک استاد اخلاق کمک بگیریم تا ناآگاهانه به خیال انجام تکلیف انقلابی، در مسیر گناه کبیره گام برنداریم که ذلت دنیا و آخرت را در پیش خواهد داشت.
امیدوارم خداوند همه ما را به راه راست هدایت فرماید.